پس از اشغال نظامي كويت توسط ارتش عراق در دوم اوت 1990 و بيتوجهي رژيم بعث به تهديدات نظامي نيروهاي غرب به فرماندهي امريكا، قواي متحد غرب جهت بيرون راندن ارتش بعث و در واقع براي تثبيت جايگاه خود در منطقه و تأمين منافع خويش، در سحرگاه 17 ژانويه 1991م حمله خود را به عراق آغاز كرد. اين حملات در ابتدا به صورت حملههاي هوايى گسترده به بغداد و مراكز صنعتي و نظامي عراق آغاز شد، سپس امريكا و متحدان آن كشور، پس از حدود چهل روز حملات سنگين هوايى عليه عراق، سرانجام در روز 24 فوريه 1991م در چند جبهه عمليات زميني خود را عليه نيروهاي عراق آغاز كردند.
از آن طرف، سربازان فرسوده و روحيه باخته عراقي كه قسمت اعظم تانكها و تجهيزات زرهي خود را از دست داده بودند، در برابر نيروهاي امريكا و متحدين مقاومتي از خود نشان ندادند. در نتيجه، كويت در پايان چهارمين روز جنگ زميني، به تصرف نيروهاي متحدين درآمد. با پيشروي نيروهاي امريكا و متحدان آن كشور در داخل خاك عراق، صدام، ديكتاتور متجاوز عراق، به شرايط امريكا گردن نهاد و تمام قطعنامههاي سازمان ملل را كه متضمن انصراف از ادعاهاي عراق در مورد كويت و پرداخت غرامت به آن كشور بود، پذيرفت.
مقررات آتشبس در جبهههاي جنگ از روز اول مارس 1991م به اجرا گذاشته شد. در اين ميان، نيروهاي امريكا و متحدين آن كشور ميتوانستند با ادامه جنگ به مدت 48 ساعت ديگر، بغداد را به تصرف خود در آورده و حكومت صدام را سرنگون سازند، ولي ادامه حكومت صدام شكست خورده را بر جانشينان احتمالي او ترجيح ميدادند.
حكومت جور و ارعاب صدام، از آن پس، نزديك به 12 سال به طول انجاميد و سرانجام با حمله نيروهاي امريكا و انگليس به عراق در مارس 2003 ، طومار ديكتاتور عراق درهم پيچيده شد.
