چهار سال و چند ماه پس از
برگزاري مراسم تاسيس دولت مركزي ايران به دست کوروش بزرگ در 25 قرن پيش از آن، در
تهران اعلام شد كه تصميم گرفته شده است مبدآ تقويم رسمي ايران از هجري خورشيدي به
سالروز ايجاد دولت واحد ايرانيان به رهبري کوروش و آغاز شاهنشاهي (امپراتوري)
ايران تغيير کند كه دو هفته بعد (24 اسفند 1354) با مصوبه پارلمان، اين تصميم قطعي
شد و به صورت قانون درآمد و از نوروز (شش روز بعد) در تقوبم رسمي ايران به جاي سال
«1355هجري» سال «2535شاهنشاهي» قرار گرفت.
سران مذهبي ايران با اين اقدام مخالف
بودند و آن را سرآغاز تغييرات ديگري از اين دست از جمله تغيير الفباي نوشتن و حذف
برخي از تعطيلات مذهبي و.. مي پنداشتند. اين تقويم تا شهريور 1357 (شهريور 2537)
به همين صورت بود که از اين زمان دوباره همه سربرگهاي نامه هاي دولتي كه قبلا چاپ
شده بود تغيير يافت. جعفر شريف امامي که در شهريور 1357 (و در جريان انقلاب)
نخست وزير شده بود، مبدأ تقويم ايران را بارديگر به هجرت پیامبر اسلام از مکه به
مدینه بازگردانيد. وي دو دهه پیش از آن هم نخست وزیر شده بود.
طبق برخي تفسيرهاي منتشره در آن زمان، قدرت های جهانی وقت
نمی خواستند که ایران باردیگر و پس از گذشت دو قرن قرارداشتن در رخوت و ضعف به
صورت یک قدرت درآید. به تشخیص قدرت های وقت، راهی که ایران پس از برگزار کردن جشن
دو هزار و پانصد ساله شدن تامین وحدت در آن گام نهاده بود به «قدرت شدن» ختم می
شد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر